Oferta współpracy dla autorów

• Scenariusze lekcji (propozycje metodyczne) powinny być twórcze i nowatorskie, opracowane wg najnowszych standardów nauczania i uwzględniać następujące treści: program nauczania, z którego korzysta autor opracowania; klasę, do której propozycja jest kierowana; określone cele, metody i formy pracy. Projekt zróżnicowanych działań lekcyjnych winien być poprzedzony wprowadzeniem, a po zaprezentowaniu przebiegu działań na lekcji zawierać wnioski wynikające z dokonanych spostrzeżeń.
  
  
• Źródła (dydaktyczne, literackie i in.), z których korzysta autor, opracowując treść zagadnienia (artykułu, propozycji metodycznej), powinny posiadać opis bibliograficzny – podstawowe elementy identyfikujące źródło:
  
  a) indywidualnego autorstwa (współautorstwa): inicjały imion i nazwisko, tytuł pracy, ew. zamieszczony, w: dziełach tegoż autora, wydanie, tom (część), miejsce wydania, nazwa wydawnictwa i rok wydania;
  
  b) prac zbiorowych: tytuł pracy, wydanie, tom (część), red. inicjały imion i nazwisko, miejsce wydania, nazwa wydawnictwa i rok wydania;
  
  c) artykuły (referaty) z prac zbiorowych: inicjały imion i nazwisko autora, tytuł pracy, w: tytuł pracy zbiorowej – dalsze elementy opisu jak praca zbiorowa;
  
  d) artykuły z czasopism: inicjały imion i nazwisko, tytuł artykułu, nazwa czasopisma i rok wydania, rocznik, numer. Zawsze przy powoływaniu się na zapożyczone teksty innych twórców należy podać numer strony, z której cytat zaczerpnięto. Wszelkie odautorskie wstawki i wyróżnienia w cytatach prosimy zaznaczać w nawiasach kwadratowych np. [wyróżnienia – inicjały imion i nazwiska], wstawki w tekście, wyróżnienia w przypisie.
  
  Zapożyczanie tekstów z dorobku twórczego innych autorów, w formie cytatów, możliwe jest tylko w zakresie uzasadnionym, w ramach tzw. prawa cytatu – w granicach dozwolonego użytku publicznego (nieodpłatnie) zgodnie z przepisami prawa autorskiego (art. 29, ust. 1 i art. 34, 35). Wykorzystanie fragmentów tekstów innych twórców nie uzasadnionych ww. celami wymaga zgody autora-twórcy i zapłaty wynagrodzenia (art. 29, ust. 2 i 3 prawa autorskiego). Uwaga: nie przyjmujemy scenariuszy imprez szkolnych, w których wykorzystano utwory podlegające ochronie praw autorskich.
  
  
• Prosimy o nadsyłanie tekstów autorskich (artykułów):
  
  - pocztš elektronicznš na adres: redakcja@wydped.pl
  
  - pocztš tradycyjnš (płyta CD lub dyskietka + wydruk artykułu) na adres wydawnictwa.
  
  Informacje techniczne dotyczšce tekstów:
  
  - edytor tekstu Microsoft Word,
  
  - czcionka 12-punktowa, interlinia 13-punktowa.
  
  
• Po weryfikacji merytorycznej i formalno-porządkowej nadesłanych tekstów redakcja poinformuje Autorów na piśmie o przyjęciu do druku w terminie do 3 miesięcy (preferencje dla prenumeratorów; stałych odbiorców naszych publikacji).

1. Co chcę powiedzieć
   
   Autorzy wystąpień na konferencjach naukowych zobowiązani są przygotować tzw. abstrakty. Jest to krótki, kilkuzdaniowy zapis najważniejszych treści, które zostaną zawarte w obszerniejszym, najczęściej kilkunastostronicowym referacie. (...)
   
   Abstrakt zawierający krótkie, ale precyzyjne określenie tego, co chcę powiedzieć (...) w przypadku publikacji nauczycielskich powinien się znaleźć w liście do redakcji, zawierającym ofertę publikacji.(...)
   
   Pisanie abstraktu to określenie, co chcę powiedzieć czytelnikom, zanim te myśli zilustruję owym materiałem. To praca nad wydobywaniem z materiału uogólnień, myśli, które tam zawarłem być może intuicyjnie, nie uświadamiając sobie tego.(...)
   
   
2. Po co chcę powiedzieć
   
   Pisząc artykuł, muszę mieć świadomość użyteczności tego tekstu. Więcej - muszę umieć przekonać redakcję o owej użyteczności dla szerszego grona czytelników. (...)
   
   
3. Komu chcę powiedzieć
   
   Autor artykułu, nauczyciel, najczęściej wie doskonale, co chce powiedzieć, zna wszelkie uwarunkowania i okoliczności działań metodycznych czy wychowawczych, które opisuje. Bardzo często jednak zapomina, że ci, którzy będą to czytać, tych okoliczności nie znają, nie posiadają podobnej jak on wiedzy kontekstowej. Więc pisze artykuł, z którego pożytek niewielki, ponieważ spora część treści jest niezrozumiała.
   
   Pracujemy w różnych warunkach, mamy różnorodne doświadczenia czytelnicze, zawodowe, zróżnicowaną wiedzę na temat poruszany w artykule. Dlatego wielką lekkomyślnością jest zakładanie u czytelnika wiedzy podobnej do własnej i podobnych doświadczeń zawodowych. To, co dla nas oczywiste, dla innych wcale oczywiste nie musi być. Jest to błąd, który popełniają także autorzy bardzo doświadczeni, błąd, z którym i ja z bardzo różnym powodzeniem walczę.
   
   Zakładajmy zatem zawsze podczas pisania artykułu, że czytelnik ma wiedzę znacznie uboższą od naszej (...). I starannie tłumaczmy pojęcia, których używamy, unikajmy skrótów myślowych (te skróty to plaga ludzi twórczych), wyjaśniajmy wszelkie okoliczności mogące rzutować na zrozumienie naszej myśli. (...)
   
   Publikacja jest bezlitosna. Każde niedopowiedzenie mści się utratą treści, każdy błąd komunikacyjny jest nie do naprawienia. (...)
   
   Dla każdej publikacji kwestią może najważniejszą jest nastawienie na odbiorcę. Zastanowienie, kim on jest, co go obchodzi, a co nie obchodzi, czym się interesuje, jakich pojęć używa, a jakich może nie znać. Jakie działania zechce podjąć, a jakich nie - i dlaczego. Taka refleksja i dobre zdiagnozowanie odbiorcy są fundamentem sukcesu publikacji. (...)
   
   Artykuły publikowane w pismach oświatowych są zawsze dla kogoś. Odbiorca jest nieznany, ale możliwy do określenia. Taki artykuł ma być mu po coś potrzebny. Jemu, z jego wiedzą, jego potrzebami, jego doświadczeniem. (...)
   
   
4. Jak chcę powiedzieć
   
   Tę samą rzecz można powiedzieć na różne sposoby. Nie ma uniwersalnej recepty na kompozycję, strukturę tekstu metodycznego. Ale nie da się napisać dobrego tekstu bez pomysłu kompozycyjnego. Można wybrać poetykę felietonu, czyniąc czytanie atrakcyjnym, ale ryzykując, że czytelnik nie ustrukturyzuje sobie treści, czyli artykuł nie przyniesie wielkiego pożytku z bardzo praktycznego punktu widzenia. Za to taki tekst może być inspirujący, może na zasadzie polemiki z nim skłonić do interesujących działań dydaktycznych.
   
   Można wybrać kompozycję rozprawy, wykładając rzecz logicznie i po kolei. Ci, którzy nie oczekują przyjemnego płynięcia po tekście, którzy chcą się czegoś nauczyć, wyniosą z takiego tekstu sporo. Jeśli, utrudzeni czytaniem, w połowie lektury nie machną nań ręką, rozeźleni, że autor poskąpił im zupełnie anegdoty, dygresji, psychicznego oddechu. Zawsze więc trzeba się zastanowić, jaka forma jest odpowiednia dla zamierzonej treści.
   
   Pewnych reguł ogólnych warto jednak przestrzegać. Początek tekstu powinien zapowiedzieć, czego się należy spodziewać po dalszej lekturze. Zakończenie artykułu niech mieści konkluzję, najlepiej wyrażoną inaczej niż w zasadniczej części publikacji. Materiał powinien być ujęty przejrzyście, tabele czy zapis w punktach są celowe, ale nie mogą dominować. Takie syntetyczne ujęcia służą funkcjonalnemu ujęciu treści. Powinny służyć, nie powinny przytłaczać.
   
   Początek tekstu w ogóle decyduje, czy tekst zostanie przeczytany, czy odrzucony. Czy będzie czytany z nastawieniem pozytywnym, skutkującym dobrym rozumieniem i zapamiętywaniem, czy z nastawieniem negatywnym, skutkującym zmęczeniem i sprzyjającym zapominaniu. Zakończenie decyduje, czy całość zakwalifikujemy jako wartościową, czy jako mało istotne doświadczenie czytelnicze. Nie żałujmy czasu na wymyślenie dobrych początków i zakończeń.
   
   
5. Czy się nie mylę
   
   Prace naukowe przed publikacją przechodzą przez recenzje. Przynajmniej dwóch specjalistów w danej dziedzinie stara się nie tyle znaleźć zalety takiej pracy (choć i zalety należy odnotować), ale przede wszystkim wychwycić błędy. Wskazanie błędów nie jest złośliwością, lecz przysługą. Chroni przed przeniknięciem pomyłek do publikacji, przed - być może - kompromitacją na szerokim forum. (...)
   
   Recenzowanie prac na etapie opracowania redakcyjnego tylko wtedy jest sensowne i możliwe, kiedy tekst został wstępnie oczyszczony z większości pomyłek. Własnego tekstu się "nie widzi", nie dostrzega się w nim pomyłek, ponieważ czytając, wiemy przecież, co chcieliśmy wyrazić. To pułapka. Można jej uniknąć, czytając własny artykuł po kilku miesiącach, ale to zbyt duży koszt czasowy.
   
   Najlepszym rozwiązaniem są koleżeńskie recenzje. Inny nauczyciel (jeśli nas osobiście nie lubi, to może być sprzyjająca dobrej recenzji okoliczność) powinien nam wskazać, co w tekście jest błędne, kontrowersyjne, niezrozumiałe. Jeśli jest życzliwy, to nie tak skupi się na pochwałach, jak na radach dotyczących ulepszenia artykułu. Przyjmijmy, że koleżeńska recenzja to standard podczas przygotowywania publikacji. I podziękujmy imiennie koledze czy koleżance za taką przysługę. (...)
   
   Mądre korzystanie z recenzji nie oznacza jej bezkrytycznego przyjęcia, ale też nie znaczy wikłania się w obronę własnego stanowiska. Chodzi o rozważenie, jak da się lepiej zrobić to, co robimy. Jak usunąć oczywiste braki, uniknąć niedopowiedzeń, wybrać lepsze przykłady, klarowniejsze argumenty. Wreszcie chodzi o odwagę odrzucenia opinii recenzenta, jeżeli jesteśmy w pełni przekonani o własnej racji.
   
   
6. Jak to zrobić atrakcyjnie
   
   Tekst atrakcyjnie napisany lepiej dociera do odbiorcy i jest polecany innym czytelnikom. Sztuki atrakcyjnego pisania można się nauczyć, ale najprościej jest ją przyswajać przez refleksyjne czytanie dobrych tekstów. (...)
   
   Źle się czytają - tak się to określa - teksty obszerne, kiedy nie mamy możliwości umysłowego odpoczynku ani urozmaicenia.(...)
   
   Bardzo upraszczając, powiem, że nasz umysł przyswaja tekst jako makrostruktury i mikrostruktury. Makrostrukturą jest rozdział lub podrozdział (czasem cały artykuł), mikrostrukturą jest akapit, czyli najmniejsza graficznie wyodrębniona całostka treściowa. Zatem artykuł, który będziesz, Czytelniku, pisał, powinien być podzielony na takie właśnie części. (...)
   
   
7. Jak przekazać redakcji
   
   Nie wszyscy nauczyciele potrafią się już posługiwać komputerem, nie wszyscy mają dostęp do komputera i poczty elektronicznej. Redakcja (...) przyjmuje także teksty pisane na mechanicznej maszynie i przysyłane zwykłą pocztą. Najważniejsza bowiem jest merytoryczna wartość artykułu. Są jednak redakcje, które bezwzględnie wymagają tekstu w wersji elektronicznej (na dyskietce lub w pliku przesłanym pocztą elektroniczną).
   
   Jeżeli więc używasz komputera, jeżeli masz możliwość wysłać tekst pocztą elektroniczną, to skorzystaj z możliwości techniki. (...)
   
   Wysyłanie tekstu do redakcji w postaci pliku (na dyskietce lub pocztą elektroniczną) wymaga dodatkowo wysłania także wydruku, żeby redakcja widziała, jaki ma być obraz graficzny artykułu.
   
   W przesyłce do redakcji powinny znaleźć się dwa egzemplarze wydruku (jeden przeznaczony dla recenzentów) oraz pismo przewodnie, w którym oferujemy tekst do druku. Ważną częścią tego pisma jest ów wcześniej opisany abstrakt, czyli streszczenie, umożliwiające wstępne zakwalifikowanie artykułu do określonego działu czy skierowanie do tego a nie innego recenzenta. Oczywiście, potrzebne są dane do kontaktu: adres, miejsce pracy, telefon, najlepiej także adres elektroniczny, jeśli go posiadamy.
   
   Nie ma dla redakcji większej przyjemności, jak wysłanie do autora zawiadomienia o przyjęciu do druku tekstu uznanego za dobry i potrzebny. Jest to bowiem oczywista korzyść dla czytelników, więc i redakcji. No i satysfakcja dla autora, który w ten sposób uzyskał potwierdzenie, że to, co zrobił czy wymyślił, jest wysokiej jakości. Jeżeli zawarte w moim artykule wskazówki pomogą wspomnianą satysfakcję osiągnąć, to znaczy, że nie zmarnowałem tych paru godzin spędzonych przy komputerze.
   
   Do zobaczenia na łamach "Języka Polskiego...".
   
   
   Są to fragmenty artykułu Klemensa Stróżyńskiego pt.: "Jak przygotować publikację", który ukazał się na łamach kwartalników: "Język Polski w Szkole IV-VI", "Język Polski w Gimnazjum","Język Polski w Liceum" nr 1/2001/2002.